From my personal diary

Below is a note from my old diary when we lost a new born baby in our family...

தேதி: 15-August-2002
விண்ணப்பம்

மலரை பறித்தால் செடிக்கு எவ்வளவு வலிக்கும் என்பதை இன்று தான் உணர்ந்தேன்.
நன்றாக மலர்ந்த பிறகு சருகாகி போன மலரை பார்த்தால் செடிக்கு அந்த அளவிற்கு வருத்தம் இருக்காது.

நன்றாக மலர்ந்த பூவை பறித்தால் சற்று நேரம் தான் அந்த செடிக்கும் அந்த தோட்டத்திருக்கும் வருத்தம் இருக்கும், பிறகு சரியாகிவிடும்.

ஆனால், மலர்ந்தும் மலராத ஒரு மொட்டை மொட்டு கூட இல்லை, அரும்பை பறித்தால் அந்த செடிக்கு எவ்வளவு வருத்தம் இருக்கும்?
அது எவ்வாறு பூத்து குலுங்கும் என்று ஆசையோடு எதிர்பார்த்திருக்கும். அந்த தோட்டமே எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அல்லவா..

அந்த அரும்பை மலர்ந்து மணம் வீசுவதற்கு முன்பே பறித்தால்...

ஒறரறிவு உள்ள ஜீவனுக்கே இந்நிலை என்றால்? இவ்விழி செயல் செய்த கடவுளை எப்படி மன்னிக்கலாம்?
அவன் கடவுளை இல்லை மிருகமா அழகான அரும்பை அழிப்பதற்கு? அவ்வளவு சீர்கெட்டவனா ?
மற்றவர்களின் உணர்ச்சிகள் புரியாத ஜீவனா ?
அவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருந்த இறைவன் அவன் இவ்வளவு பெரிய நம்பிக்கை துரோகம் செய்வான் என்று கனவிலும் எதிர் பார்க்கவில்லை.

இதன் பின்னும் கடவுளை தாக்கி ஏகப்பட்ட கேள்வி கணைகள்... முடிவாக என்னை எடுத்து அந்த சிசுவை மீட்க சொல்லி வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தேன்...
இந்த பதிவை படித்த பின்பு தான் நான் எவ்வளவு உணர்ச்சிவயத்திலிருந்தேன் என புரிகின்றது... எல்லா நண்பர்களிடத்தில் என் எதிர்பார்ப்பை பதிவு செய்திருந்தது, த்யான வகுப்புகளில் கூட்டு பிரார்த்தனை எனது அண்ணிக்கும் அந்த சிசுவிற்கும், எவ்வளவோ நாட்கள் தவத்தின் வேண்டுகோளாக... அந்த சிசுவை பெரிய ஆளாக ஆக்கும் கனவுகளுடன்... எல்லாம் பொய்த்துப்போன ஏமாற்றத்துடன்... கடைசி வரியாக

எல்லா இடத்திலும் இறைந்து இருக்கேன் என்று பெருமையாக சொல்லுகின்ற நீ (கடவுள்) ஏன் அந்த குழந்தைல மட்டும் இல்ல? அப்போ நீ கடவுளே இல்ல... நீ எனக்கு நண்பனும் இல்ல... bye

இவ்வாறாக முடித்திருந்தேன் கனத்த மனதுடன்.. 

Comments